291- SEN GÖNDERDİN YAZINI YÜCE DİVANA

Sınavını Allah mutluluğunla eylesin daima.
Yoktum zaten, sen varlık verdin canıma.
Senle temaşa eyledim basiretle cananıma.
Ey yar göster vechi; usanma, utanma, arlanma.

Senle kadeh tutuşturdum, hak divanında.
Senle çamurdan çıktım, derin batık deryada.
Senle kapıları aşıp dergâha vardım, her adımda.
Senle nakşettim gönlümü, ferşinin kenarında.

Senin adımlarınla adımı yere yazdım.
Senin dokunmanla cildimi nura sardım.
Adın nur konuldu, adınla vechimi nur eyledim.
Cana nur, ruha nur, bana nur oldun birlendim.

Fincanda kahve oldun, tad verdin damağımda.
Hatırın sonsuz yazıldı, taa şah damarımda.
Senin marifetin ile doldu, bütünleşti kanımda.
Sen işte oldun sevdam, her bir yanımda.

Sevdi gönlüm, kokunu sardı her anında.
Sevdim özü, nakşeyledi hak divanında.
Yüzün yüzüme ayan, burhanın her anımda.
Nefes kesildi, dil tutuldu, kaldım nutkumda.

Kesilen nefeste oldum ğavvasa nefes.
Dilimde kaldı tek hece, artık tek bir ses.
Dayan ey nurdan yaratılan, kalsın o nefes.
Yıkılmasın duruşun, heybetle eylesin ses.

Yorum yapın