279- EY ÖZDEN GELEN SESLENİŞ ABİDESİ

Bir çay içerek sabahın selamını verdin
Gönlünde olan âlemin rengini kumsala verdin.
Dünyama nefes verdin.
Ruhumun gurbetini giderdin.
Sadık bir dost aziz bir yar oldun.
Kalbimin en sessiz yerinde bile muhafa eyledin.
Bu mısralar ile gönlüme baktırdın.
Seslenişinle tebessümümü güzelleştirdin.
Dokunuşunla bakışımı seslendirdin.
Azametinle azim olanı hatırlattın.
Ferasetinle ince bakışımı sezdirdin.
Öz nakşınla dirayetime heybet kattın.
Kutlu bir doğum olarak elime gül verdin.
Kokusunu kokunla süsledin.
Yapraklarını koklayarak kokunu sürdün.
Senin naif kokunla baharı yaşadım.
Bu baharda artık kışı yere gömdüm.
Semadan bir bakışla uyandım.
Bu bakışla seni ruhuma tarif eyledim.
Öylece Allahı sevdim.
Bu bakışla kalbime baktım.
Öylece resulumu hissettim.
Bu bakışla nefsime baktım.
Öylece sesinle müşerref oldum.
Bu bakışla şefkatle seyre daldım.
Öyle şefkatinle yeniden rahmetle doldum.
Her sabah yeniden bir bahar ile buluştum.
Naif, nazik, kibar ve rahmeti özümden sezdim.
Öylece selam durup, hakkın emrine teslim oldum.

Yorum yapın