İnsan sever rabbinden geleni en derinden.
Bu sevgi okunur her an kişinin yüzünden.
Yüzde bir tebessüm işte azık olur aniden.
Kalb tatmin olur muhabbetle her an yeniden.
İşte muhabbetle dolan kalb olur sımsıcak.
Açılıyor tek dostuna sevgiyle kucak kucak.
Daha önce arıyordu dostunu bucak bucak.
Bu muhabbet cennette buluşturur ancak.
Hak muhabbet olur tertemiz hem garezsiz.
Tüm masivadan soyutlanmış hem pürüzsüz.
Öylece saf ve som olmuş hem mekânsız.
Her tüm arzı ve semayı donatmış zamansız.
İşte bir kul içi nur arar her an dermansız.
İçinden muhabbet eyler her an sınırsız.
Bu muhabbeti kahveden bir fincan ıssız…
Kırk yıl değil kırklardan bir hatırat olur yersiz.
Nazif gönüllü çok yönlü ol, ol bir aziz kul.
Sen bana bendekini sunduğun gibi bul.
Her an rahmeti rahman, buluruz ona yol.
Bu yolda nice başlar gitti ey hakiki kul.
Ey nefsim, sen korkma başım gider diye…
Başın gövdeyle kurban olsun rabbi âliye.
Hamd ile can ver, sakın korkma ölün var diye.
Zaten ecel ile insan ölür, gayrısı hikâye.