Ya Rabbi Kâbemi yar et bana, onunla demlenem.
Kendine has kul et, zaten acizliğimi hissederem.
İçten içe sana kavuşmayı rabbimden isteyerem.
Can kuzum kurban olmak ister, olmasın yem.
Onunla nefes versin, onunla can bulsun Rabbim.
O muhabbetle secde ederek kaybolsun kibrim.
Yokluğu hissederek birleşsin nurla silinsin kirim.
Nurunla bulmuştur beni seyretsin o da bir birim.
Onu da isanlığa sunduğun aşına ortak et.
Vechullâhı kalbinin her yerine yegâne vecih et.
Sen kadirsin istediğini yaparsın onu da razı et.
Tutsun nurunu Kâbe’de tavaf ettirerek mutlu et.
Sonra evinde sohbet ettirsin, özünü hissederek.
Manen bileştirdiğin gibi, zahirende birleştirerek…
Âdem ile ilk evin temelini burada attırdın, deşerek.
Ya Rabb razı et bu kulu, öz kulluğunu bildirerek.
Yıkmasın hiçbir kalbi, o senin evin Kâbe misali.
Açılmasın siyah örtüsü, onla korunsun, olsun âli.
Hamd olsun ki incitmem, huyumun yok öyle hali.
Severim yaratılanı, hakkın kullarına uzatırım dalı.